De afgelopen tijd een beetje met Twitter gespeeld.
In het begin vind ik alles leuk en interessant. Want ik weet niet wat het doet en wat ik er mee kan. Bij alles is voor mij uiteindelijk de vraag: “Voegt het iets toe? Heeft het nut of zin, op termijn. Is het nut groter dan het bevredigen van mijn persoonlijke nieuwsgierigheid?”
Ik heb niet zo’n enorme contacthonger. Ik ben een nieuwsgierig aagje.
Kortom, ik ging twitteren. Ik ontdekte dat ik Blof kon volgen en Stephen Fry en Adam van de Counting Crows. Helemaal gaaf natuurlijk. In het begin. Die mensen twitteren wat af.
Op den duur begon ik me af te vragen of ik nu werkelijk geïnteresseerd ben in al hun spinsels, hun linkjes naar dingen die zij de moeite waard vinden om te delen.
Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik dat niet echt ben. Soms, in een verloren moment, in een vlaag van ik heb toch niks beters te doen laat ik eens gaan spelen, vind ik het leuk. Niet meer dan dat.
Wordt vervolgd
